Salta al contingut principal

Sorpréndeme

Todos los días nos cruzamos con gente por la calle. Personas concretas, con nombre y apellidos que para nosotros no son más que un rostro en un café o una cara al cruzar el paso cebra. Personas que, no es que no nos importen, sino que no las conocemos y, por tanto, forman parte de una masa que nos afecta sin llegar a importarnos mucho.

Aún así, cada día salen y entran personas en esa masa. Es difícil describir el proceso, pues es algo que sucede sin que nos demos cuenta. En lo más hondo de nuestra conciencia, tenemos algo parecido a una carpeta donde guardamos y archivamos los nombres, apellidos, situaciones vividas y datos de todas las personas a las que conocemos. Cuando conocemos a alguien, entra en nuestra base de datos. Normalmente es un proceso relativamente lento durante el cual vamos añadiendo datos a medida que vamos conociendo mejor a la persona, pero a veces esto sucede mucho más rápido de lo previsto, y pasamos a conocer mucho mejor a alguien que apenas hemos visto un par de veces que a alguien que hace años que vemos casi a diario.

Se podría decir que una entrada demasiado rápida puede ser rara, parecer forzada. No es típico confiar más en alguien que apenas conocemos que en alguien con quien hemos vivido mil experiencias. Pero ahí llega el factor sorpresa. Es difícil de creer que alguien pueda ganarse nuestra confianza de manera casi inmediata si no nos ha sucedido nunca, pero es sorprendente la manera en que fluyen las cosas con ciertas personas, como podemos tener la sensación de estar mejor hablando con alguien por segunda vez que con otro por milésima. Como podemos ser nosotros mismos y sentir que no nos juzgarán digamos lo que digamos hablando con un casi desconocido y querer que él sienta también lo mismo al hablar con nosotros. Confiar y querer que confíe. Sentir que esa persona ha pasado a importar lo mismo o más que muchos otros, en un tiempo casi inexistente.

No es cuestión de tiempo, de intención, de la persona, ni de ningún factor en concreto. Supongo que es una mezcla de proporciones mágicas que, dependiendo de la situación y todo lo que la rodea, hace que sintamos que le podemos decir a alguien "sorpréndeme" y entre casi instantáneamente a ocupar uno de los pilares de nuestra existencia. Alguien que, saliendo de la nada, pasa a importarlo todo.

Comentaris

Entrades populars d'aquest blog

Nowhere can be somewhere

Sometimes you realise how far you can get if you really want to. Travelling through places I'd never been before I can see what's already been done. And if someone has been able to do this, ehy shouldn't I? Places that are almost like deserts, and which is probably what they were, have been converted to green and fertile soil with just water. But someone had to bring water to those lonely places which, despite having changed a lot are still lost in the middle of nowhere. I wonder who came here with the idea of changing it. I can only see lorries, roads and desert in here. I seem to be lost, lost in the middle of a planet which doesn't look like mine. How can even be possible for life to be somewhere like this, far away from everywhere, far away from any other kind life. All that shows if you want, you can, so if you have a project and really believe in it, why not give it a try? Same way someone got there and watered the soil, you just have to start planning your wor...

Estrelles en un cel de nit

Hi ha moltes persones al món, moltítssimes. Gairebé tantes com peixos al mar o arbres al bosc, però cadascuna és especial a la seva manera. Dia rere dia ens llevem i comencem una rutina que pot acabar sent desastrosa i cansada, o divertida i diferent, és quelcom que depèn de molts factors, suposo. Els dies dolents, portats a extrems i de manera repetitiva són, segurament, la causa del desànim permanent de moltes persones però, val la pena? Moltes vegades no ens adonem que tenim sort. Una família, uns amics, una feina... el problema és que vivim en un món materialista on això es valora molt menys del que es mereix. Però això és la vertadera essència de la vida, el motor de la felicitat i el que fa que puguem tirar endavant i aixecar-nos quan caiem en topar amb obstacles inesperats que, en moltes ocasions, acaben sent els detonants de coses bones. Ja que a vegades fan que ens esforcem per aconsegui...

Escac i mat (22)

Però llavors es va adonar que tampoc estava perfecte. Va notar com començava a faltar-li l'aire, va tossir, s'ofegava. La Diana es va despertar de l'ensurt i, després de prémer el botó per avisar l'enfermera, va sortir corrent al passadís crindant, demanant ajuda.  - Enfermera! Enfermera!  Per sort hi havia una enfermera allà mateix que va entrar per ajudar. - Calmi's, si us plau - Va dir a l'Albert mentre comprovava que tot estés al seu lloc.  Només era el tub de l'oxigen, se li havia col-locat sota el braç i no li n'arribava prou. Va aixecar-li el braç i al moment l'Albert va notar que li arribava l'aire. Va fer una inhalació llarga per recuperar tot el que necessitava i es va anar calmant lentament. Tossia, però de l'espant barrejat amb la falta d'aire. Ja estava bé. L'enfermera va marxar quan ja estava estable i tranquil una altra vegada. La Diana tenia la respiració accelerada i els ulls vermells però, tot i que...